DENKLEMİN SONU: HİÇ

 Yine bir şeylerin içinde yuvarlanıp gidiyoruz. Neyin ne olduğunu çözebilmiş de değilim. Herkes bir şeye tutunmuş, öylece yaşamaya çalışıyor sanki. Birileri dine sarılmış, birileri "ailem var" deyip duruyor; diğeri yeni yelkenler açma derdinde, kendi hikayesine tutunuyor.

Bense her zamanki gibi o tanıdık boşluk hissiyle yaşıyorum. Ne yapsam dönüp dolaşıp hayatı sorguluyorum ve günün sonunda elde var yine sıfır. Hayat nedir? Yaşamak nedir? Çözemedim ben bu denklemi. Sanırım zaten çözülecek bir şey de değil; anların içinde akıp gidiyoruz sadece.

Bu kadar keşmekeşin içinde var olmak mı daha iyi, yoksa yok olup gitmek mi, anlam veremiyorum. Yarının umudu, her zaman yaptığı gibi insanı kandırıp duruyor. Yoksa ne yaparsan yap, netice hep aynı: Elde var sıfır.

Mücadele ruhu, tarih boyunca hep kutsal ve önemli bir yere konulmuştur. Fakat insan niye mücadele ediyor, o da belli değil; nihayetinde sonu "hiçlik" olan bir varlığız. Sanırım bu mücadele hırsı da bir başka tutunma aracından ibaret. Hayatta iz bırakma çabası da öyle değil mi zaten?

Belki de sadece sona odaklanmak, zamanı ve o zamanın içindeki azıcık güzelliği de kaçırmaktır. Ben de tam bu sınırda gidip geliyorum işte.

Günün sonunda bana öyle geliyor ki; hayat aslında acılarla dolu. Aksini iddia etseydik, mutlu olmak için bu kadar çabalamazdık.

Hadi eyvallah... Bir şeylere tutunup kendimizi kandırmaya devam.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ARADA KALMAK

Resim
   Bazen delice yaşamak, bazen de bir dakika bile yaşayacak gücü kendimde bulamıyorum. Belki de ölmek en iyi çözümdü hayatta. Belki de değil bilmiyorum. Bilsem belki yapardım da bana göre doğru olanı. Belki de yaptığım şey bana göre doğru olan o idi. Belki değildi de. Doğru zaten kişiden kişiye değişen bir olgu değil mi ki? Ne yapmam lazım şimdi benim nasıl yaşamam lazım ya da yaşamamam. Hangisine karar vermem lazım. Tabi hemen yaşamaya bağlanmak lazım dediğinizi duydum gibi. Niye bağlanmam lazım ki sebebi ne? Beni bağlayan şey ne? Belki de ölümden korktuğumuz için bizi hayata bağlayan şeyleri biz kendimiz oluşturuyoruz. Niye oluşturuyoruz? Yaşamayalım ölelim hepimiz? Hayatımızda oluşturduğumuz şeyler hep yaşamak ve ölümden korktuğumuz için değil mi zaten? İnsan niye ölümden korkar ki? Bilinmezlik olabilir mi? Ona bakarsak yaşamakta da bir bilinmezlik var. Ama yaşamakta az olsa da yarının ne olacağını kestirebiliyoruz ama ne kadar işte. Hayata bağlayan belki bu küçücük um...
Devamı

BİZ ASLINDA İKİ KİŞİYİZ

      Yine bir gün, bu halimizin ne olacağı hakkında tartışıyoruz. O konuşuyor, ben dinliyorum ama ben konuştuğumda genelde o dinlemiyor, hep müdahale ediyor; sürekli "Yok, öyle değil, " deyip duruyor. O beni hayallerle ve yarının umuduyla ayakta tutmaya çalışıyor ama benim realistliğim ön plana çıkıyor. "Hayat acılarla dolu, " diyorum; o ise tutturmuş, "Yarın her şey daha iyi olacak, " deyip duruyor. "Bak, " diyorum, "sana hayatın niye acılarla dolu olduğunu düşündüğümü anlatayım; çocukluğunu düşün biraz. Nerede büyüdük biz? Köyde; ve orada mutlu değildik. Şehre gittiğimiz zaman parklarla, arabalarla dolu o yer, ayrıca internet kafeler ve oyun alanları gibi bir sürü şey bize cennet gibi geliyordu. Ne oldu sonra? Büyüdük, köyden çıkıp şehre yerleştik; bu sefer o cennet bize sıradan bir yer haline geldi. Üstelik aynı zamanlarda, 'Okul biter, üniversiteye gidip mutlu oluruz, ' hayalini de kuruyorduk. Şehir hayatı v...
Devamı

BEN ve İÇİM

Resim
     Ne kalabalık beni kabul etti ne de ben kalabalığı. Hep ben ve içim yalnız gezeriz ne kadar kalabalıkta olsak da. İçim dedim ya orası koskocaman bir kalabalık aslında. Bazen içinde kayboluyorum. Hatta içimdeki içimde bile bazen kayboluyorum. Hüzünlü bir yer orası. Çok oturup birlikte ağladığımız, her şeye boş vermeye çalışıp da veremediğimiz, birlikte ölümü düşündüğümüz ama bir türlü ölemediğimiz, saatlerce bir ceviz kabuğunu doldurmayan şeyler için kafa patlattığımız zamanlar oldu.   Bir gün yine birlikte kafayı çekiyoruz. Başladık bir konu üzerinde tartışmaya ben bedenimin içinde olduğu dünyadan artık gitmek istediğimi söylüyorum. "Niye diyor?" Ne anlatayım bilmiyorum diyorum neye elimi atsam elimde kalıyor. Onu da geçtim neyi doğru ki dünyanın. İnsanlara baktığımızda insan demeye bin şahit lazım. Daha fazla konuşmak istemiyorum ben gitmek istiyorum diyorum. Fakat bir türlü izin vermiyor gitmeme. "Bak diyor insanlıkta düzelecek, yarın hep bir umuttur". Daha ...
Devamı