BİZ ASLINDA İKİ KİŞİYİZ
Yine bir gün, bu halimizin ne olacağı hakkında tartışıyoruz. O konuşuyor, ben dinliyorum ama ben konuştuğumda genelde o dinlemiyor, hep müdahale ediyor; sürekli "Yok, öyle değil, " deyip duruyor. O beni hayallerle ve yarının umuduyla ayakta tutmaya çalışıyor ama benim realistliğim ön plana çıkıyor. "Hayat acılarla dolu, " diyorum; o ise tutturmuş, "Yarın her şey daha iyi olacak, " deyip duruyor. "Bak, " diyorum, "sana hayatın niye acılarla dolu olduğunu düşündüğümü anlatayım; çocukluğunu düşün biraz. Nerede büyüdük biz? Köyde; ve orada mutlu değildik. Şehre gittiğimiz zaman parklarla, arabalarla dolu o yer, ayrıca internet kafeler ve oyun alanları gibi bir sürü şey bize cennet gibi geliyordu. Ne oldu sonra? Büyüdük, köyden çıkıp şehre yerleştik; bu sefer o cennet bize sıradan bir yer haline geldi. Üstelik aynı zamanlarda, 'Okul biter, üniversiteye gidip mutlu oluruz, ' hayalini de kuruyorduk. Şehir hayatı v...